Kategoria: Psy

Parson Russell Terrier

Parson Russell Terrier to pies charakteryzujący się niezwykłą inteligencją, niezależnością, śmiałością i przyjacielskością. Idealnie pasuje ludziom kochającym sport i zwierzęta, a najlepiej odnajduje się w środowisku podmiejskim. Jego waga waha się w granicach 6-10 kilogramów, a wzrost to jakieś 33-38 centymetrów. Pochodzi z południowej Anglii, a jego przodkami są najprawdopodobniej Old White Terrier angielski i czarny terier. Głównie hodowano go na potrzeby polowań na małe zwierzęta leśne takie jak lisy czy zające. Jeżeli chodzi o osobowość to Parson Russell Terriery są pełne radości i życia, mają duszę sportowca, uwielbiają ruch na świeżym powietrzu i długie zabawy. Są bardzo przyjaźnie nastawione do ludzi, bronią swoich właścicieli. Wymagają jednak konsekwentnego szkolenia, dzięki któremu staną się naprawdę lojalnymi towarzyszami na długie lata. A mogą żyć nawet 15 lat i dłużej. Jeżeli chodzi o choroby jakie mogą się im przytrafić to są to problemy z oczami i przemieszczanie się kolan. Jego pielęgnacja nie jest zbyt wymagające. Trzeba jedynie szczotkować i kąpać go w razie potrzeby. Najczęściej występują w kolorze czarnym, białym, podpalanej bieli lub w tri-kolorze. Ich ciemne oczy są pełne mądrości i inteligencji, uszy układają się w kształt litery V i śmiesznie zwisają na przedzie twarzy.

Ogar polski

Ogar polski to pies charakteryzujący się spokojem, towarzyskością, wrażliwością ale także nieposłuszeństwem. Jest idealnym partnerem dla singli mieszkających w miastach, a także dla myśliwych i rodzin z dziećmi. Jego waga mieści się w granicach 20-42 kilogramy, natomiast wzrost to jakieś 55-68 centymetry. Pochodzenie tej rasy nie jest do końca znane. Przypuszcza się, jednak nie na sto procent, że pochodzi z XVI wieku i że powstał z mieszanki psa św. Huberta, foxhouda i psa gończego z Półwyspu Apenińskiego. Jego głównym zadaniem było towarzyszenie swoim właścicielom na szlacheckich polowaniach. Dziś jest znany nie tylko w Polsce, ale także w całej Europie i cieszy się niesłabnącą popularnością. Podstawową cechą ogara polskiego jest spokój i opanowanie. Kocha ludzi i przebywanie z nimi. Świetnie odnajduje się w nowych sytuacjach, szybko się aklimatyzuje i przywiązuje do ludzi. Ogar to typowy pies kanapowy, godzinami leżałby na wygodnym i miękkim fotelu nic nie robiąc. Kiedy się go wyszkoli praktycznie nie sprawia żadnych problemów. Dobrze funkcjonuje także wśród dzieci. Mimo iż nie należą do najposłuszniejszych psów szybko się uczą. Są bardzo wrażliwe, dlatego nie powinno się na niego podnosić głosu. Potrzebują bardzo dużo pozytywnych bodźców. Ogar polski żyje nawet 13 lat, a choroby z jakimi może się spotykać to wada powiek, łzawienie oczu czy zapalenie ucha, dlatego trzeba dbać o jego higienę.

Portugalski pies stróżujący

Portugalski pies stróżujący, zwany inaczej mastiffem portugalskim, jest psem bardzo czułym, energicznym, lojalnym, odważnym i przede wszystkim pracowitym. Jest idealnym towarzyszem dla ludzi aktywnych, mieszkających na wsi oraz dla profesjonalnych hodowców. Jego waga mieści się w granicach 35-50 kilogramów, a wzrost to jakieś 64-74 centymetry. Portugalski pies stróżujący swoimi korzeniami sięga czasów średniowiecznych, rejonu Alentejo w południowej Portugalii. Najprawdopodobniej wywodzi się od psów lokalnych, chociaż niektórzy donoszą, że ma coś w sobie z owczarka anatolijskiego, mastiffa hiszpańskiego i tybetańskiego. Hodowany był przede wszystkim z myślą o pilnowaniu dobytku i posiadłości oraz pilnowania stada. Już od najmłodszych lat wymagają konsekwentnego szkolenia i opiekuna, który wpoi im obowiązujące zasady. Są zawzięte i do końca bronią swojego terytorium, stada, rodziny czy powierzonego im dobytku. Jednocześnie są czułe i kochające. Lubią spędzać czas na świeżym powietrzu ze swoimi właścicielami. Potrzebują dużo ruchu, lubią się wybiegać i bawić w konstruktywne, rozwijające gry. Bardzo ciężko żyje mu się w mieście. Znacznie lepiej funkcjonuje jako pomoc na przykład w gospodarstwie. Portugalski pies stróżujący może żyć nawet 13 lat i jego pielęgnacja nie jest wymagająca – wystarczy cotygodniowe szczotkowanie. Najczęściej występuje w kolorze szarym, płowym, czarnym bądź żółtym.

Pekińczyk

Pekińczyki to psy dumne, kochające, choć małe to bardzo odważne, słodkie i … zazdrosne. Ich waga mieści się w granicach 5-5,5kg, natomiast wzrost to około 20cm. Są idealnymi towarzyszami dla emerytów, rodzin z dziećmi jak i singli. Świetnie odnajdą się w środowisku wiejskim i podmiejskim. Swoimi korzeniami pekińczyki sięgają Mandżurii a do XIX wieku znane były tylko i wyłącznie w Chinach. Początkowo hodowane były jako typowe psy świątynne. Najstarsze wierzenia chińskie donoszą, że łapały one pojawiające się w świątyniach złe duchy i demony. Inne źródła donoszą, że są one wynikiem miłości lwa i małpki, związku pobłogosławionego przez Buddę. W razie niebezpieczeństwa przemieniały się w groźne lwy i broniły Buddę. Ze względu na swoje królewskie pochodzenie nazywane były „psami Lew Chin”. Pekińczyk to pies niezmiernie inteligentny, a zarazem pewny siebie. Swoją godność i dumę przez wieki prezentował wygonie siedząc na kolanach władców i spacerując po najpiękniejszych cesarskich pałacach. Uwielbia szczekać, dużo szczekać. Jest bardzo uczuciowy i wrażliwy i wymaga bardzo dużej uwagi i zainteresowania. Czasami na tym tle dochodzi do rywalizacji z innymi psami. Kocha ruch i aktywność, ale nie pogardzi wygodną i miękką kanapą. Swoją chęć dominacji pokazują poprzez niechęć do zabawy czy jedzenia. Pekińczyk wyróżnia się swoją sierścią, która przypomina grzywę lwa i która wymaga bardzo częstego szczotkowania. Regularnej pielęgnacji wymagają także oczy i uszy. Mogą żyć nawet 15 lat, a choroby, które je dotykają to owrzodzenia, problemy z oczami, udar cieplny i ściśnięte nozdrza.

error: Content is protected !!