Posts Tagged ‘t a r o t’

Polski owczarek niziny

Polski owczarek nizinny to pies niezwykle lojalny, mądry, pracowity i serdeczny. Jego waga sięga około 17 kilogramów, a wzrost to jakieś 42-50cm. Jest idealnym psem dla hodowców, miłośników zwierząt, rodzin mieszkających na wsi jak i w mieście oraz singli i rolników. Swoimi korzeniami sięgają Tybetu, skąd również wywodzi się terier tybetański. Polskie owczarki nizinne cechuje ogromna hardość ducha i lojalność. Ich silna osobowość łączy w sobie miły, pogodny temperament i lekką chęć dominacji. Już od najmłodszych lat wymagają odpowiedniego szkolenia, które będzie przepełnione pozytywnymi bodźcami. Jest stworzony do ciężkiej pracy i opiekowania się swoimi najbliższymi. Tu właśnie uwydatnia się jego ciepłe i pełne miłości serce. Kiedy spędza się z nim dłuższy czas, zauważyć można jak „otwiera” się przed swoim właścicielem i przywiązuje się do niego. Jego średniej wielkości ciało pokrywa długa, szorstkowłosa sierść. Przeważnie występuje w kolorze białym i szarym z czarnymi łatkami. Jego twarz zdobią wielkie, okrągłe i piękne oczy oraz okrągły, czarny nosek. Ten, kto zdecyduje się na psa tej rasy, powinien zapewnić mu odpowiednią ilość spacerów oraz możliwość wybiegania się bez smyczy. Jego wiek może osiągnąć nawet 15 lat, a choroby jakie mogą u niego wystąpić to padaczka, głuchota oraz dysplazja stawu biodrowego.

Wychowanie psa to nie tresura

Nie ma głupich psów – są tylko nieodpowiedzialni właściciele. To stara i bardzo trafna maksyma. Z psem trzeba umieć się obchodzić i jego wychowanie to nasz, czyli właściciela, obowiązek. Nie chodzi tu o tresurę w powszechnie rozumianym znaczeniu. Nauka psa sztuczek nie zastąpi mu dobrego i odpowiedzialnego wychowania. Pies od najmłodszych lat musi wiedzieć, gdzie jest jego miejsce. Mowa tutaj nie tyle o posłaniu, ile o miejscu w hierarchii wśród domowników. Pies jako zwierzę stadne postrzega rodzinę, w której żyje, jako stado. Pies automatycznie będzie starał się nas zdominować i zostać przywódcą stada, na co kategorycznie nie możemy mu pozwolić. Od najmłodszych szczenięcych lat musimy wyznaczyć granice, których psu nie wolno przekroczyć. Nasze jedzenie jest tylko nasze. Jeśli nie będziemy dokarmiać psa pod stołem, to po pierwsze będzie szanował nasz talerz, po drugie nie będzie kradł i żebrał. Nasze łóżko jest tylko nasze, a jeśli życzymy sobie, żeby pies spał z nami musimy zadbać o to, żebyśmy to my zapraszali go do łóżka, a nie odwrotnie. Spacer to także nauka hierarchii w stadzie. Pamiętajmy, że to my wyprowadzamy psa na spacer, nie on nas. Pies, który dostaje jasne sygnały, kto jest jego panem, nie tylko nie przysparza kłopotów, ale i jest szczęśliwszy wiedząc, gdzie jest jego miejsce, a wiedząc co mu wolno a czego nie, nigdy nie narazi się na skarcenie i będzie dostawał od nas jedynie pozytywne emocje.

error: Content is protected !!