Gryfoniki – małe, inteligentne pieski

Prawdopodobnie rasa pochodzi z Belgii, ale nie jest to jednoznaczne. Nazywano je tu ‘małymi, ulicznymi łobuziakami. Są zawsze skore do zabawy, a ich zarośnięte pyszczki nadają im łobuzerski i zawadiacki wygląd. Kiedyś, w Belgii, gryfoniki były ulubieńcami dorożkarzy, którzy wozili je w swoich powozach. Tu zostały zauważone przez arystokratyczne damy, które szybko przeniosły je do swoich salonów. Te, które mieszkały w powozowniach i stajniach, miały zajęcie przy łapaniu szczurów. Mimo wielkiej sympatii dla tych piesków, gryfoniki zaczęły robić międzynarodową karierę dopiero po otworzeniu hodowli w Anglii. Z miejsca zyskały sobie sympatię na wyspach, stały się rasą luksusową, mającą coraz więcej zwolenników. Wzorzec rasy dopuszcza trzy odmiany gryfoników – gryfonik brukselski, gryfonik belgijski i gryfonik brabancki. Pierwsze dwie odmiany są szorstkowłose, zbliżone wyglądem do siebie, ale będące różnej maści, natomiast trzecia odmiana, brabantczyk, to gryfonik o gładko i krótkowłosy, wyglądem pyszczka przypominający nieco mopsa. Pielęgnacja tych piesków jest także zbliżona do opieki nad mopsem – trzeba zwracać uwagę na czystość bruzd około nosowych, pilnować stanu oczu, które są duże jak u mopsów. Podobnie jak mopsy, gryfoniki mogą mieć problemy z rzepkami kolanowymi, które mają genetyczną skłonność do wypadania. Są wiernymi towarzyszami rodziny, lubią zabawy z dziećmi, są radosne i wesołe, nie znoszą samotności.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Comments

comments

error: Content is protected !!